เวลาใครถามว่าทำอาชีพอะไร ให้อึ้งไปนิดนึง แม่ค้า คนทำของ งานออกแบบค่ะ แล้วก็ต้องมานั่งอธิบายกันอีกยืดยาว รู้แต่วันๆก็นั่ง จับลวด ดัดซ้ายป่ายขวาไปเรื่อยๆ พันตรงนั้น หมุนตรงนี้ อย่างที่เห็น มันก็แค่เส้นลวด ลวดอลูมิเนียมดิบๆ ไม่ได้ชุบสีอะไร กะลูกปัดหลากสีสรร ทำยังไงให้สวย ทำยังไงให้ใช้งานได้จริง นั่นแหละหน้าที่ ที่ทำอยู่

          เคยมีคนว่างานแบบนี้มันจะ รุ่ง ได้อย่างไร มันจะดีกว่าการเป็น Graphic Design นั่งอยู่ห้องแอร์ กินเงินเดือน ไปได้อย่างไร อัญก็ไม่เถียง แต่อัญก็จับลวดมาตั้งกะปี 2541 เริ่มจากไปช่วยเพื่อนทำงาน จากคำพูดที่ว่า "นายชอบประดิษฐ์ของนี่หว่าไปทำอะไรขายกันเถอะ" จากการช่วยงานเพื่อน จนลงสู่การออกแบบ และมีสินค้าเป็นของตัวเอง ที่ละอย่าง สองอย่าง ก็สนุกไปอีกแบบ

          สมัยเรียนเคยมาเดินจตุจักรแทบนับครั้งได้ ว่าปีละไม่เกิน 5 หน กลับกลายมาเป็นต้องไปทุกเสาร์-อาทิตย์ เป็นเวลา เกือบ 3 ปี กินนอนที่นั่นตั้งกะร้านของเพื่อนยังไม่มีรั้ว (ต้องไปนอนเฝ้าของ ถ้าไม่อยากแบบของกลับมาจัดใหม่ในวันรุ่งขึ้น) เคยคิดจะซื้อร้านเอาไว้เอง แต่คุณเชื่อมะ ว่าร้านที่นี่ ราคาสูง ( 1.8 ล้าน) พอกับซื้อบ้านได้หลังนึงเชียว (กทม.จ๋าจะปั่นหุ้นรึไงคะ) เจ้าของไม่ได้ขาย คนขายก็แทบไม่มีสิทธิ์ได้เป็นเจ้าของ ทั้งที่ตอนมาขายใหม่ๆ ปี 2542 ราคามันแค่ 7 แสน ตอนนี้บางล๊อค 2 ล้านกว่า เข้าไปแล้ว พอดีว่าไม่ได้เกิดมาเป็นลูกเจ้าสัว เลยต้องตัดใจ ลาขาด!!  ö

          กลับมานั่งทำงานที่บ้าน ได้อยู่ดูแล แม่กะป้า ไม่ต้องออกไปทำงานนอกบ้าน 7 วัน ตื่นเช้า กลับก็เกือบเช้า แต่นอนดึกตื่นเช้ายังเหมือนเคย ชีวิต ของคนเรียนศิลปะ ไม่เคยได้นอนอิ่มเต็มวัน ตั้งกะเรียน จนทำงาน มันชินซะแล้ว